Dieta, Sport, Zdrowie

AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA A REDUKCJA MASY CIAŁA

Standardowym zaleceniem, aby schudnąć, jest sugestia, aby mniej jeść i więcej się ruszać. I o ile deficyt kaloryczny jest niezbędny, aby zredukować masę ciała – o tyle zwiększenie aktywności fizycznej nie każdemu pomoże przyspieszyć efekt odchudzania. Pewnie pomyślisz: Ale jak to – przecież aktywność fizyczna zwiększa deficyt kaloryczny, więc aby się odchudzić, należy chociaż pobiegać co rano. O ile faktem, jest, że aktywność fizyczna, zwłaszcza trening oporowy wysmukla ciało i zapewnia lepszy jego wygląd poprzez wpływ na tkankę mięśniową, o tyle związek aktywności fizycznej z nasileniem redukcji masy ciała jest w dużej mierze zależny od genetyki. Każdy w swoim otoczeniu ma kogoś, komu wystarczy rozpoczęcie regularnych ćwiczeń i już widać po nim zmiany w sylwetce, oraz kogoś, kto ćwiczy regularnie od kilku lat – ba, nawet biega maratony a spektakularnej poprawy sylwetki na korzyść redukcji tkanki tłuszczowej wciąż nie widać.

Zmiany na poziomie genetycznym mają związek z predyspozycją do wydatkowania energii podczas aktywności fizycznej. Odpowiedzialne są za to głównie geny MC4R, SH2B1 I  ADRB3.

Znajdujące się na błonach komórek tłuszczowych (adipocytach) białko receptorowe beta-2 adrenergiczne jest produktem genu ADRB2. Działanie katecholamin takich jak adrenalina, noradrenalina i dopamina umożliwia spalanie tłuszczu i wyprodukowanie energii. Obecne w tym genie polimorfizmy mogą wpływać na osłabienie aktywności tych receptorów, co w konsekwencji może zwiększać ryzyko wystąpienia otyłości brzusznej i tendencji do nadmiernej masy ciała utrzymującej się już od wczesnego dzieciństwa. Okazuje się, że utrudnienia w utracie wagi pomimo niskokalorycznej diety i regularnej aktywności fizycznej mają otyli mężczyźni posiadający genotyp z alleleami G. W przypadku kobiet ryzyko to wzrasta w jeszcze większym stopniu.

W przypadku allelu genu ADRB3 leżącego na chromosomie 8 (rs4994) u nosicieli co najmniej jednego allelu C redukcja masy ciała jest efektywniejsza w stosunku do osób z genotypem TT – pod warunkiem włączenia aktywności fizycznej. Natomiast u osób z genotypami TC lub CC redukcja tkanki tłuszczowej pod wpływem włączenia aktywności fizycznej jest dwukrotnie wyższa w porównaniu do osób z genotypem TT.

Jednakże, w przypadku genotypu CC dotyczącym genu ADRB2, ale leżącego na chromosomie 5 (rs1042714), zwiększenie aktywności fizycznej nie wpływa istotnie na skuteczność redukcji masy ciała. W związku z tym dla osoby posiadającej ten genotyp, podstawowe znaczenie dla redukcji masy ciała będzie miało wprowadzenie odpowiedniej diety o ujemnym bilansie kalorycznym.

W tym kontekście zaobserwowano również znaczenie polimorfizmu w genie PPARG. Osoby otyłe z wariantem GG dużo wolniej redukują masę ciała przy dodaniu ćwiczeń fizycznych do diety. Wariant ten koreluje z występowaniem otyłości u mężczyzn. Warto przypomnieć, że PPARG ma związek również z gorszym metabolizmem tłuszczów nasyconych w diecie.

Niezależnie od polimorfizmów w wyżej wymienionych genach należy pamiętać, że aktywność fizyczna ma ogromne znaczenie dla zdrowia i nie należy z niej rezygnować. Jednakże poznanie swojego genotypu – w połączeniu z aktualnymi wynikami badań oraz samopoczuciem – pozwoli zaplanować dietę i aktywność fizyczną dokładnie do naszych potrzeb i może pomóc oszczędzić wiele prób i błędów w drodze do osiągnięcia sylwetkowych I zdrowotnych celów.

Tagged , , , , , , , ,

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *