Uroda

Czy powinieneś obawiać się łuszczycy?

W Polsce zachorowalność na łuszczycę obserwuje się u około 2% populacji. Podobnie statystyka wygląda na obszarze Europy oraz w Stanach Zjednoczonych. Łuszczyca to przewlekła, nawracająca choroba zaliczana do chorób autoimmunizacyjnych, w której procesy zapalne charakteryzują się obecnością objawów skórnych (łuszczących się grudkowych wykwitów) i stawowo-ścięgnistych (zapalenie stawów, bolesność mięśni i ścięgien). Przyczyna powstawania łuszczycy nie jest jeszcze w pełni wyjaśniona. Niewątpliwie jednak ważną rolę odgrywa tu podłoże genetyczne oraz podłoże immunologiczne. Czy da się zapobiec rozwojowi choroby? Jak leczyć łuszczycę? Jak żyć z tą chorobą? Odpowiadamy.

 

Podłoże choroby.

Jedną z głównych przyczyn łuszczycy są uwarunkowania genetyczne. Analiza przypadków w obrębie rodziny wykazała, że prawdopodobieństwo zachorowania dziecka na łuszczycę, gdy oboje rodzice chorują, wynosi aż 70%. Wysokość badanego wskaźnika malała, gdy tylko jedno z rodziców chorowało na łuszczycę, wówczas wynosiła ok. 30%. Dziedziczenie łuszczycy zatem jest dość wysokie.

Poza genami, jako główną przyczynę łuszczycy wskazuje się także nieprawidłowe funkcjonowanie układu immunologicznego. Znaczenie mają tu komórki Langerhansa, limfocyty T (Th1 i Th17) oraz wydzielane przez nie cytokiny prozapalne.

Łuszczyca w większości przypadków ujawnia się między 20 a 30 rokiem życia. Jeśli do rozwoju choroby dojdzie do ok. 40 roku życia mówimy o łuszczycy typu I, a jeśli pomiędzy 50 a 70 – o typie II. Pierwszy wysiew zmian skórnych ma zazwyczaj związek z dodatkowymi czynnikami zewnętrznymi. Zaliczamy do nich między innymi:

– otyłość,

– infekcje bakteryjne (np. angina ropna), wirusowe (np. różyczka, ospa wietrzna, odra, półpasiec), grzybicze,

– choroby związane ze zmianą przemiany materii (np. cukrzyca, dna moczanowa),

– przyjmowanie niektórych leków (np. beta-blokery, NLPZ, sulfony, interferony, kortykosteroidy),

– zmiany hormonalne,

– silny i przewlekły stres,

– palenie tytoniu,

– nadużywanie alkoholu,

– uszkodzenia bądź podrażnienia skóry ( np. oparzenia, rany, ucisk ubrania/biżuterii, wystawienie skóry na znaczne nasłonecznienie).

 

Jakie są objawy łuszczycy?

Typową zmianą skórną w przypadku łuszczycy jest tzw. wykwit pierwotny – czerwonobrunatna grudka, wyraźnie zauważalna na tle zdrowej skóry. Jej powierzchnia jest drobnopłatowa, złuszczająca się. Taka zmiany może być naprawdę niewielka, początkowo jej wielkość jest porównywalna do łebka od szpilki. Z biegiem czasu zmiany łuszczycowe powiększają się i pokrywają tzw. blaszkami łuszczycowymi. Wykwity umiejscowione są głównie na owłosionej skórze głowy oraz w okolicy kolan i łokci.

Łuszczycę ze względu na umiejscowienie objawów oraz przebieg choroby dzieli się na różne odmiany, m.in.:

– łuszczycę zwykłą (dotyczy 85% pacjentów),

– łuszczycę dłoni i stóp,

– łuszczycę owłosionej skóry głowy,

– łuszczycę paznokci,

– krostkową,

– wysiękową,

– kroplistą,

– uogólnioną,

– łuszczycowe zapalenie stawów.

 

Jak zdiagnozować łuszczycę?

W rozpoznaniu choroby główne znaczenie ma stwierdzenie przez lekarza specjalistę charakterystycznych dla łuszczycy wykwitów. Aby potwierdzić swoje przypuszczenia, lekarz powinien wykonać ocenę histopatologiczną bioptatu skóry.

Dużą wskazówką dla lekarza prowadzącego i bardzo przydatnym badaniem w diagnozowaniu łuszczycy jest test na predyspozycje genetyczne w tym kierunku. Wiedza o podłożu genetycznym choroby u danego pacjenta pozwala także określić ryzyko zachorowania na łuszczycę przez osoby z najbliższej rodziny.

 

Leczenie łuszczycy – na czym polega?

Sposób leczenia choroby uzależniony jest przede wszystkim od rodzaju łuszczycy, a także tego, jaką powierzchnię ciała objął proces chorobowy. W przypadku większości osób, u których zajęte jest mniej niż 20-25% powierzchni skóry, wystarczające jest miejscowe leczenie wykwitów łuszczycowych. Zaś w cięższym przebiegu stosuje się zarówno leczenie miejscowe, jak i ogólne.

Celem leczenia miejscowego jest usunięcie łusek znajdujących się na skórze oraz zahamowanie proliferacji naskórka. Aby osiągnąć ten efekt stosuje się preparaty z mocznikiem, kwasem salicylowym, glikokortykosteroidy miejscowe, analogi witaminy D3 oraz dziegcie, używane przede wszystkim jako pasty oraz maści na bazie cygnoliny.

W leczeniu ogólnym z kolei zastosowanie mają fototerapia, fotochemioterapia, retinoidy, metotreksat, cyklosporyna oraz leki biologiczne, które stosuje się w najcięższych przypadkach.

 

Jak żyć z łuszczycą?

Przede wszystkim ważne jest, aby starać się unikać wszystkich czynników, które mogą zaostrzyć zmiany. Nawroty choroby często występują jako efekt przebytej infekcji wirusowej lub bakteryjnej. Każda taka sytuacja osłabia organizm, a przez to staje się on bardziej podatny na inne ataki. Osłabiony układ autoimmunologiczny nie może prawidłowo zwalczyć procesu chorobowego i łuszczyca uaktywnia się.

Po drugie dieta! Jadłospis w łuszczycy ma ogromne znaczenie. Liczy się zarówno jakość spożywanych produktów, ale także ich ilość i częstotliwość posiłków, odpowiednie nawodnienie organizmu oraz aktywność fizyczna. Wpływa to pozytywnie na procesy metaboliczne w organizmie.

Niemniej ważnym aspektem diety jest unikanie produktów, które mogą wywoływać nasilenie objawów łuszczycy. Szczególnie żywności wysoko przetworzonej, tłustego i czerwonego mięsa, a także wspomnianych używek – tytoniu i alkoholu.

Dieta powinna także dostarczać do organizmu niezbędne składniki, które odpowiadają za prawidłowe nawilżenie skóry i poprawiają jej ogólną kondycję. Ponieważ w przypadku chorych na łuszczycę niezwykle istotna jest pielęgnacja ciała. Powinno używać się wyłącznie dermokosmetyków przeznaczonych dla tej jednostki chorobowej. 

Tagged , , , ,

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *